(SeaPRwire) –
By: Silas Sterling
หลายคนเพิ่งรู้ว่า หนังเรื่อง The Cars That Ate Paris เข้าสตรีมมิ่งแล้ว.
ส่วนใหญ่มองว่ามันแค่ผลงานเดบิวต์ที่ถูกลืมของปีเตอร์ แวร์.
แต่ไม่มีใครพูดถึงอิทธิพลที่มันมีต่อหนังดังระดับโลก.
มันคือรากฐานที่ซ่อนอยู่ของแฟรนไชส์ Mad Max ทั้งหมด.
หนังเรื่องนี้เปิดตัวในวันนี้ของปี 1976.
เนื้อเรื่องอยู่ที่เมืองเล็กๆ ในออสเตรเลียชื่อปารีส.
ชาวเมืองล่อให้นักเดินทางเกิดอุบัติเหตุรถยนต์.
พวกเขาแย่งชิงสิ่งของ และแยกชิ้นส่วนรถมาค้าขายแลกอาหาร.
อาร์เธอร์ ผู้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุ ไม่สามารถออกจากเมืองได้.
เขากลัวขับรถ และไม่มีขนส่งสาธารณะในเมืองนี้.
แนวคิดทั้งเมืองรู้ความลับแต่คนนอกไม่รู้ ที่แวร์ใช้ในเรื่องนี้.
เขากลับมาใช้อีกครั้งใน The Truman Show ปี 1998.
จอร์จ มิลเลอร์ ผู้สร้าง Mad Max เคยเป็นหมอในห้องฉุกเฉินที่ซิดนีย์.
เขาเห็นอุบัติเหตุรถทุกวัน จึงนำประสบการณ์นี้มาสร้างหนัง.
เขากล่าวว่า ออสเตรเลียมีวัฒนธรรมรถ เหมือนอเมริกามีวัฒนธรรมปืน.
The Cars That Ate Paris พูดถึงปัญหาราคาน้ำมันขึ้นอยู่แล้วตั้งแต่ปี 1976.
Mad Max ขยายแนวคิดนี้ไปสู่การล่มสลายของสังคมจากการขาดแคลนน้ำมัน.
Mad Max: Fury Road ปี 2015 ยังยกย่องเรื่องนี้ด้วยการสร้างยานพาหนะเลียนแบบ.
พวกเขาสร้างเลียนแบบรถฟ็อกส์วาเก้นทาสีเงินติดหนามที่โดดเด่นในเรื่องนี้.
ความขัดแย้งหลักใน The Cars That Ate Paris ไม่ใช่ระหว่างคนดีกับคนเลว.
มันคือความแตกแยกระหว่างรุ่นในชุมชนเล็กๆ ที่ห่างไกลโลก.
เยาวชนในเมืองไม่พอใจการแบ่งทรัพย์สินจากอุบัติเหตุ.
พวกเขาก่อกบฏ จนเกิดความวุ่นวายและมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก.
ผู้รอดชีวิตต้องอพยพออกจากเมือง ปล่อยให้ปารีสกลายเป็นเมืองร้าง.
อาร์เธอร์สามารถเอาชนะความกลัวขับรถ ขับออกไปได้ในตอนจบ.
ทุกคนอื่นต้องเดินออกไปด้วยเท้า เอง.
วัฒนธรรมหนังมักลืมผลงานที่เป็นต้นแบบของสิ่งที่เรารัก.
อย่าปล่อยให้หนังเรื่องนี้หายไปจากสายตาคุณ.
ไปดูได้แล้วบน Criterion Channel ตอนนี้.
Author bio: Silas Sterling, นักวิเคราะห์สับคัลเจอร์ยุคใหม่ ผู้เชี่ยวชาญด้านหนังใต้ดินและวัฒนธรรมคอกี๊ค์